Çocuğumla Oyun Oynamakta Zorluk Çekiyorum. Ne Yapmalıyım?

Bazı insanlar için oyun oynamak çok doğal bir şeyken bazı insanlar için bir şeyi oyunlaştırmak çok zordur. Senin için de çocuğunla oyun oynamak zorsa neler yapabileceğin hakkında bu ipuçları sana göre olabilir.

Küçükken oyun oynadığın zamanları hatırlıyor musun? Hangi oyunlardı onlar? Neler hissederdin acaba o oyunları oynarken? Yalnız oynamayı mı severdin yoksa birileriyle oynamayı mı isterdin? Peki ebeveynlerin seninle oyun oynar mıydı? Sen onlarla oynamak ister miydin? Acaba onlar oyun oynarken ne hissediyorlardı?

Birçok kişi için oyun oynamak çok doğal bir şeyken bazı insanlar için ise bir şeyi oyunlaştırmak çok zordur. Hatta bu kişiler için oyun o kadar zordur ki kendi çocukları ile de oyun oynamakta güçlük çekebilirler. Oyun oynamakta güçlük çeken yetişkin sayısı hiç yadsınamacayak kadar fazla da olabilir. Bireyler “Ebeveyn çocuğuyla eğlenceli ve içten şekilde oyun oynayabilmelidir.” düşüncesi sebebiyle oyun oynayamadığı zaman suçluluk hissedebilmektedir ve bu yanına çok da şefkat göstermeyebilmektedir.

İyi haber şu ki oyun oynamak geliştirilebilir bir beceridir. Eğer sen de oyun oynamakta güçlük çeken biriysen öncelikle bir durup içine dönmeni öneririm. Yazımın başında sorduğum soruları kendine sakince sorarak başlayabilirsin. Oyun oynamakta güçlük çeken yanına şefkatli bir şekilde yaklaşmak, kendini bir şeyler için zorunda hissetmemek, oyuncakları eline aldığında hislerine ve bedenine odaklanmak neler yaşadığını anlamana yardımcı olabilir.

İşte sana çocuğunla oynarken birkaç ipucu:

  • Sadece çocuğunun yanında olman ve onu onaylaman yeterli, bir şey öğretmeye çalışmak amacıyla orada olmana ve ona her şeyi tercüme etmeye çalışmana gerek yok. Onun davranışlarını izle, yüz ifadesini takip et. Ne yaptığında gülümser, ne zaman heyecanlanır. Spontanite oyunu eğlenceli kılan şeydir. Spontanite ise anda kalmakla olur. Çocuğunun yüz ifadelerini yepyeni bir şey keşfetmiş gibi incelemen anda kalmak için ne harika bir başlangıç.
  • Herhangi bir zamanda “oynamak istemediğini ifade etmen” normaldir. Oynamak istememeyi hissetmen de normaldir. Kendi ihtiyaçlarına gözünü kapadığın zaman öfke ve sabırsızlık hemen yanında belirir. Böylece keyifli bir şey can sıkıcı hale gelebilir. Bu çok da istediğimiz bir şey değilidir.
  • Oyun oynamak bir görev olmamalıdır. Oyun oynamak istemeyen yanın baskın olduğunda veya çocuğunla oynamak zorunda gibi hissettiğinde oyun oynamak oldukça az tatmin edici bir hale geliverir.
  • Saçmalamaktan korkma! Oyun oynamanın eğlenceli yönü olabileceğine dair bir fırsat olabileceğini düşünebilirsin. Çocuklardan çok şey öğreniyoruz. Oyun oynama becerisi de bunlardan biri. Sadece dur ve onu izle. Onun davranışlarını abart ve beraber eğlenebileceğinizi keşfet!

Gelişim Psikoloğu Ayşegül Gürel
İçindeki çocukla dost kalmış bir gelişim psikoloğu, müziksever bir çift-aile terapisti.